Ubiór, rękodzieło | Хевсурети

Ubiór, rękodzieło

Chewsurowie szyli swoje ubrania z materiału podobnego do cienkiego, wełnianego filcu, który wyrabiały kobiety. Był on dość sztywny, lecz za to bardzo wytrzymały i ciepły. Ubrania kobiet składały się z sukni, zwanej sadiaco, wykonanej z czarnej lub granatowej wełny, którą na przedzie zdobiły wzory wyszywane kolorowymi nićmi, korale i guziki. Kobiety, oprócz sadiaco, nosiły również krótsze, wcięte w talii suknie, zwane kokomo lub koloko. Do kobiecego ubioru zaliczał się również zimowy kożuch, zwany żuba, wełniane skarpety, kierpce i tak zwane łapy, czyli futrzane buty. Chewsurki chętnie okrywały głowy białymi chustami mandli. Taka chusta efektownie rzucona przez kobietę pomiędzy walczących mężczyzn powodowała zaprzestanie walki i zapobiegała rozlewowi krwi. Na ubiór męski składała się koszula ze skomplikowanym haftem, wycięta pod szyją i rozcięta po bokach. Najpiękniejszy jej element stanowiło artystyczne zdobienie, które było niezwykle pracochłonne i wymagało wielkiego kunsztu od wykonawcy. Na koszulę zakładano wykonaną z czarnego lub niebieskiego filcu, wciętą w talii tunikę, zwaną czocha. Na nogi zakładano wełniane skarpety, kierpce lub wysokie buty z wołowej skóry. Głowy nakrywano filcowymi, okrągłymi czapkami z czarnym obszyciem i opasującym je sznurem białych koralików. Do dziś rękodzielnictwo chewsurskich kobiet wprawia w zachwyt wszystkich, którzy się z nim zetkną.