Rośliny piętra turniowego „skałolubne”

Najbardziej interesująca, pełna endemitów, jest flora strefy subniwalnej Pszaw-Chewsuretii. Na wysokościach 2900–4000 m n.p.m. możemy znaleźć kilka gatunków lokalnych roślin skałolubnych. Strefa subniwalna charakteryzuje się brakiem różnorodności – tu, pośród głazów i urwisk, rosną homogeniczne grupy ziół. Spowodowane jest to skrajnymi warunkami klimatycznymi. W miarę wzrostu wysokości maleje liczba występujących tam roślin, jednakże zwiększa się występowanie gatunków rzadkich i endemicznych, takich jak: Pseudovesicaria digitata (rodzina kapustowatych), Symphyoloma graveolens (rodzina selerowatych), Vavilovia formosa (rodzina bobowatych), Primula bayernii (rodzina pierwiosnkowatych), czy Ranunculus tebulossicus (rodzina jaskrowatych). W wysokich, odizolowanych strefach występują tak rzadkie arktyczno-alpejskie rośliny, jak: skalnice (Saxifraga flagellaris, S. moschata, S. exerata), niezapominajka alpejska (Myosotis alpestre), szczawiór alpejski (Oxyria digina), bażyna kaukaska (Empetrum caucasicum, E. hermafroditum), borówka czarna (Vaccinium myrtillus), języczka (Ligularia subsagittata). W Pszawii oraz w Północnej Chewsuretii strefa subniwalna występuje w małym stopniu – w związku z tym brakuje tu unikalnej, charakterystycznej dla niej flory.