ლადო ჭინჭარაული “უფლება არ მაქვს”

უფლება არ მაქვს, მე შენ მიყვარდე, ქალავ.
უფლება არ მაქვს, კიდევ რომ დამწყდეს გული.
თუმც ღმერთმა იცის, ჩემს თავთან რასაც ვმალავ,
ამ ტიალ გრძნობებს, ვფიქრობ, ვთოკავ და ვუვლი.
უფლება არ მაქვს, რომ შეგხვდებოდე სადმე,
ფეხით ვიდოდე შენს სიახლოვეს ვაჟი.
უფლება არ მაქვს, თუმც ვიტირებდე აგრე,
გაზაფხულზე რომ ტირის გასხლული ვაზი.
ვინძლო, მიხვდები მთას რად მიმიწევს გული.
მე იქ მივხვდები, როცა შევბღავლებ ქარაფს.
ეხ, ეს ცხოვრება აწ ერთხელ დაკარგული,
რომ ამიგებდეს კვლავ სიყვარულის კარავს?
და რას ვიზამდი? გადავაქცევდი კოშკად,
ვერ შეარყევდა, ვერ დაანგრევდა ქარი.
ეს არსებობაც მოეწყობოდა კოხტად.
მეყოლებოდა გვერდით ნანატრი ქალი…
და მაინც ვიტყვი: უფლება არ მაქვს, თუმცა
და მაინც ვიტყვი: გულდასაწყვეტი კია.
პატარა ქალავ, არ გამიბრაზდე ნურცრა.
შენ რომ გიყურებ, მთის მახსენდება ია.